Nostalgie

10 jaar jongens. 10 jaar getrouwd vandaag.
Op 20 november 1999 hadden we een hele mooie dag. Zo goed dat ik altijd roep dat ik nog een keer wil trouwen. Maar dan wel met dezelfde man! Ik herinner me de lichte sneeuw die viel toen we vers getrouwd de Wapenzaal van Kasteel Heeswijk uitliepen. Ik herinner me de twee oma's die vol trots erbij waren en genoten. Ik herinner me dat ik de hele dag met een ongelooflijke smile heb rondgelopen.

Morgen hebben we een uitje. Gaan we samen lekker eten en overnachten in het hotel waar we toen ook hebben geslapen. Lekker nostalgisch herinneringen ophalen. Ja, 10 jaar ....we worden oud.

De 'klaaskoorts'

Is de 'Klaas' al gearriveerd bij jullie? Bij ons officieel wel. Maar ik merk er nog niet veel van. De meiden waren niet teleurgesteld dat we niet naar de intocht gingen omdat het knetterhard regende, ik heb ze bijna moeten dwingen om een lijstje te maken en ze vragen niet of ze de schoen mogen zetten. De 'Klaaskoorts' is totaal nog niet toegeslagen bij de kinderen. De Mexicaanse koorts ook NOG niet. Alhoewel dat waarschijnlijk niet heel lang zal duren, ben ik bang. Bij Anna in de klas was vandaag 1/3 van de kinderen ziek (incl juf!). Hoezo milde griep.....

Traditioneel

Ik ben traditioneel. En dus niet realistisch.
Symbool voor het 'traditionalisme' is de staartdeling. Het, volgens mijn mening, de enige manier om tot een exacte uitkomst te komen bij een zogenaamde 'deel-som'. Manlief, slecht een half jaar jonger, is van de 'realistische' stroming. Schatten is daar het toverwoord.

Al jaren hebben beide stromen flinke discussies over wat de meest effectieve rekenmethode is. Na bijna 30 jaar realisme is er weer een kentering zichtbaar richting het traditioneel rekenen. Volgend jaar verschijnt er weer sinds jaren een nieuwe lesmethode op basis van dit traditionele rekenen. Kernwoorden zijn automatiseren en oefenen als basis voor het latere inzicht. Prima kentering wat mij betreft.

Mijn motto: Een goede basis is essentieel. Want wat is een taart zonder goede bodem? Juist, die zakt in elkaar wanneer je die uit z'n vorm haalt.

Sabbatical

Manlief heeft een 'sabbatical' van 1 maand. Anders gezegd: hij zit tussen twee banen in. Niet alleen hij verheugde zich erop. Ik ook. Ik verheug me erop dat ik een maand lang niet hoef te haasten vanuit mijn werk naar huis. Dat ik geen vroege of late dienst heb. Dat ik op woensdag kleine Sophietje niet verplicht mee hoef te nemen naar de zwemles van Isa maar gewoon met een boekje achter het glas naar Isa kijken in plaats van achter een enthousiaste peuter aan te rennen. Dat eindelijk, na 2 jaar, de trap wordt opgeknapt. En natuurlijk dat alle huishoudelijke klusjes zijn gedaan als ik thuis kom. Druk program heeft manlief. Als ie dit leest weet ik niet of hij zich echt nog zo op verheugd op die sabbatical. Nou, laat die huishoudelijke klusjes maar zitten dan. Doen we die wel samen.

Spreekbeurt

Anna mag volgende week haar eerste spreekbeurt geven. In groep 4 mogen ze het en in groep 5 moeten ze het. Anna zit in de mag-groep. En ze wil maar al te graag. Van wie ze dat heeft, weet ik niet. Niet van mij in ieder geval. Ik was/ ben niet zo'n held in spreekbeurten.

Ze heeft gekozen om haar spreekbeurt over wedstrijd zwemmen te doen. Wat ze gaat vertellen weet ze nog niet. Ik moet haar helpen, zegt ze. Maar hoe ver ga je daarin? Het hele internet afspeuren? Een powerpoint maken? Het hele verhaal samen uitschrijven? Mijn ambitieuze 'ik' zou wel helemaal los willen gaan. Mijn andere 'ik' zegt 'NEE' . Het is haar spreekbeurt. Het moet haar verhaal over wedstrijdzwemmen worden.

Toverwoorden die in me op komen zijn 'balans' en iets in de trant van 'loslaten'. Ach, oefening baart ook hier vast kunst. Bij dochter 3 vergeten we vast dat er uberhaupt een spreekbeurt gehouden moet worden.

One of those days

Sommige dagen gaat het bijna als vanzelf. En soms gaat het voor geen meter. Ik voel het meestal al na een enkele tientallen meters. Hardlopen heb ik het over. Sinds juni loop ik 2x per week hard. 1x per week in m'n uppie en 1 x per week met m'n cluppie. Vandaag had ik het zwaar tijdens de training. Mijn benen wilden niet, mijn hoofd blijkbaar ook niet. Ik voel me de hele dag al moe terwijl ik normaal juist meer energie krijg. Zou mijn herfstdepressie zijn begonnen? Is er een griepje op komst? Of is het gewoon 'one of those days'. Ik hoop op het laatste.

Wintertijd

Vannacht gaat de wintertijd in. Een uurtje extra slapen. Grote kans van niet trouwens met drie kinderen die geen klok kunnen kijken. Aankomende 2 maanden krijg ik het zwaar. Ik hou niet van winter, van donker, van kou. Maar met kerst, als de kortste dag geweest is, gaan we weer de goede kant uit. Misschien toch maar zo'n Philips wake up lampje aan de 'Klaas' vragen...