Moeder & Werk

Nostalgie

2009-11-20T12:20:00.000-08:00

10 jaar jongens. 10 jaar getrouwd vandaag.
Op 20 november 1999 hadden we een hele mooie dag. Zo goed dat ik altijd roep dat ik nog een keer wil trouwen. Maar dan wel met dezelfde man! Ik herinner me de lichte sneeuw die viel toen we vers getrouwd de Wapenzaal van Kasteel Heeswijk uitliepen. Ik herinner me de twee oma's die vol trots erbij waren en genoten. Ik herinner me dat ik de hele dag met een ongelooflijke smile heb rondgelopen.

Morgen hebben we een uitje. Gaan we samen lekker eten en overnachten in het hotel waar we toen ook hebben geslapen. Lekker nostalgisch herinneringen ophalen. Ja, 10 jaar ....we worden oud.

De 'klaaskoorts'

2009-11-16T12:16:00.000-08:00

Is de 'Klaas' al gearriveerd bij jullie? Bij ons officieel wel. Maar ik merk er nog niet veel van. De meiden waren niet teleurgesteld dat we niet naar de intocht gingen omdat het knetterhard regende, ik heb ze bijna moeten dwingen om een lijstje te maken en ze vragen niet of ze de schoen mogen zetten. De 'Klaaskoorts' is totaal nog niet toegeslagen bij de kinderen. De Mexicaanse koorts ook NOG niet. Alhoewel dat waarschijnlijk niet heel lang zal duren, ben ik bang. Bij Anna in de klas was vandaag 1/3 van de kinderen ziek (incl juf!). Hoezo milde griep.....

Traditioneel

2009-11-06T13:06:00.000-08:00

Ik ben traditioneel. En dus niet realistisch.
Symbool voor het 'traditionalisme' is de staartdeling. Het, volgens mijn mening, de enige manier om tot een exacte uitkomst te komen bij een zogenaamde 'deel-som'. Manlief, slecht een half jaar jonger, is van de 'realistische' stroming. Schatten is daar het toverwoord.

Al jaren hebben beide stromen flinke discussies over wat de meest effectieve rekenmethode is. Na bijna 30 jaar realisme is er weer een kentering zichtbaar richting het traditioneel rekenen. Volgend jaar verschijnt er weer sinds jaren een nieuwe lesmethode op basis van dit traditionele rekenen. Kernwoorden zijn automatiseren en oefenen als basis voor het latere inzicht. Prima kentering wat mij betreft.

Mijn motto: Een goede basis is essentieel. Want wat is een taart zonder goede bodem? Juist, die zakt in elkaar wanneer je die uit z'n vorm haalt.

Sabbatical

2009-11-03T12:19:00.000-08:00

Manlief heeft een 'sabbatical' van 1 maand. Anders gezegd: hij zit tussen twee banen in. Niet alleen hij verheugde zich erop. Ik ook. Ik verheug me erop dat ik een maand lang niet hoef te haasten vanuit mijn werk naar huis. Dat ik geen vroege of late dienst heb. Dat ik op woensdag kleine Sophietje niet verplicht mee hoef te nemen naar de zwemles van Isa maar gewoon met een boekje achter het glas naar Isa kijken in plaats van achter een enthousiaste peuter aan te rennen. Dat eindelijk, na 2 jaar, de trap wordt opgeknapt. En natuurlijk dat alle huishoudelijke klusjes zijn gedaan als ik thuis kom. Druk program heeft manlief. Als ie dit leest weet ik niet of hij zich echt nog zo op verheugd op die sabbatical. Nou, laat die huishoudelijke klusjes maar zitten dan. Doen we die wel samen.

Spreekbeurt

2009-10-28T13:48:00.000-07:00

Anna mag volgende week haar eerste spreekbeurt geven. In groep 4 mogen ze het en in groep 5 moeten ze het. Anna zit in de mag-groep. En ze wil maar al te graag. Van wie ze dat heeft, weet ik niet. Niet van mij in ieder geval. Ik was/ ben niet zo'n held in spreekbeurten.

Ze heeft gekozen om haar spreekbeurt over wedstrijd zwemmen te doen. Wat ze gaat vertellen weet ze nog niet. Ik moet haar helpen, zegt ze. Maar hoe ver ga je daarin? Het hele internet afspeuren? Een powerpoint maken? Het hele verhaal samen uitschrijven? Mijn ambitieuze 'ik' zou wel helemaal los willen gaan. Mijn andere 'ik' zegt 'NEE' . Het is haar spreekbeurt. Het moet haar verhaal over wedstrijdzwemmen worden.

Toverwoorden die in me op komen zijn 'balans' en iets in de trant van 'loslaten'. Ach, oefening baart ook hier vast kunst. Bij dochter 3 vergeten we vast dat er uberhaupt een spreekbeurt gehouden moet worden.

One of those days

2009-10-25T13:25:00.000-07:00

Sommige dagen gaat het bijna als vanzelf. En soms gaat het voor geen meter. Ik voel het meestal al na een enkele tientallen meters. Hardlopen heb ik het over. Sinds juni loop ik 2x per week hard. 1x per week in m'n uppie en 1 x per week met m'n cluppie. Vandaag had ik het zwaar tijdens de training. Mijn benen wilden niet, mijn hoofd blijkbaar ook niet. Ik voel me de hele dag al moe terwijl ik normaal juist meer energie krijg. Zou mijn herfstdepressie zijn begonnen? Is er een griepje op komst? Of is het gewoon 'one of those days'. Ik hoop op het laatste.

Wintertijd

2009-10-24T06:37:00.001-07:00

Vannacht gaat de wintertijd in. Een uurtje extra slapen. Grote kans van niet trouwens met drie kinderen die geen klok kunnen kijken. Aankomende 2 maanden krijg ik het zwaar. Ik hou niet van winter, van donker, van kou. Maar met kerst, als de kortste dag geweest is, gaan we weer de goede kant uit. Misschien toch maar zo'n Philips wake up lampje aan de 'Klaas' vragen...

Beloning

2009-10-21T13:21:00.001-07:00

Het is druk op het werk. Erg druk. Zaken gaan goed. Erg goed. Best fijn in deze tijden van crisis. Zo haalde ik deze week weer een nieuwe opdracht binnen. De beloning: nog harder werken want de klant heeft haast. Tuurlijk, wie niet?

Maar om ervoor te zorgen dat ik niet ga overlopen, hebben manlief en ik wat extra rustmomentjes ingepland. Met kerst lekker skieen met de kids en opa & oma en in het voorjaar gaan we samen een lang weekend naar NY. Net vlucht geboekt. Echt helemaal vers van de pers. Blij ben ik. Druk, maar wel heel blij.

Aardappel in de keel

2009-10-20T12:29:00.000-07:00

Mijn kleine meid (2) had vanavond een aardappel in haar keel. Geen bekakt pratend peutertje maar letterlijk een aardappel in de keel. Van bekakt praten was totaal geen sprake. Praten was sowieso niet 'im Frage'. Een krieltje schoot zo haar keel in en bleef daar hangen. Paniek in de tent. Even stond ik met mijn armen te zwaaien omdat ik niet wist wat ik moest doen. Daarna nam gelukkig de doortastende ik het over en met een ruk wist ik die aardappel eruit te trekken.

Was niet leuk. Volgende keer opteer ik voor die figuurlijke aardappel in de keel. Dat is tenminste lachen.

Huilebalk

2009-10-19T12:16:00.001-07:00

Een huilebalk dat ben ik op en top. Om het minste of geringste kan ik janken. En dan ben ik momenteel niet eens zwanger. Moet je nagaan hoe erg het indertijd was. Of het nu zielige verhalen zijn, bevallingen op tv, kinderfilms of dramafilms, bij mij geldt: als ik niet gehuild heb, zal het wel geen goed verhaal c.q film zijn. Dat ik moet huilen bij bevallingen op tv daar heb ik mezelf trouwens altijd wel over verwonderd. Ik huilde namelijk nooit bij mijn eigen bevalling. Het enige dat ik op zo'n moment kon uitkramen was: 'wat ben ik blij dat die eruit is'. Geent tranen te bekennen. Tot zover de 'juicy details'.

Maar laatst heb ik het echt te bont gemaakt. Ik heb namelijk zitten huilen bij deze trailer . Dat vond ik zelf ook wel de limit eigenlijk met als resultaat dat ik nu niet meer naar de film durf te gaan. En van manlief hoef ik ook geen steun te verwachten. Die bescheurt zich elke keer weer als hij bij zijn vrienden en collega's het 'voorvalletje' ter sprake brengt. Enige uitweg is om over een jaar de dvd te kopen en in mijn eentje, met de gordijnen dicht en de telfoon van de haak, naar die vrouw die naar de dokter gaat, kijken.

voordeeltje

2009-10-18T11:28:00.000-07:00

Het voordeel van een 'groot' gezin is dat je tenminste een fatsoenlijke kring hebt bij "Jan Huigen in de ton"

Tropische temperaturen

2009-10-17T12:19:00.000-07:00

Tropische temperaturen, te kleine hokjes, onhandige tijdstippen , gillende broertjes en zusjes en chagrijnige moeders die dat gillende kroost in de hand proberen te houden. U weet vast al waar het over gaat. Inderdaad: de zwemles

Met drie kinderen is er natuurlijk altijd wel iemand die zwemles heeft. Vanochtend om 6.45 uur was ik alweer op weg naar het zwembad. Anna heeft namelijk om 7.00 uur haar zwemles. Nee, dit is geen typefout, u leest het echt goed. Om 7.00 uur op zaterdagochtend. U begrijpt, we zijn druk met aftellen. Nog maar 5x en dan heeft ze het B-diploma binnen.

‘ Waarom doe ik mezelf dit aan?’ denk ik regelmatig als om 6.10 uur de wekker gaat op zaterdagochtend. Of wanneer ik op woensdagmiddag achter Sophie aan moet rennen in het zwembad. Om ervoor te zorgen dat mijn kinderen veilig uit het water kunnen komen? Tuurlijk, maar dat is de formele motivering. Er is echter ook nog een andere hele belangrijke reden.

Ik heb een droom. En die ziet er als volgt uit. Ik ben op vakantie in een heerlijk warm land en plots roept één van mijn drie kinderen: “Mam, we zijn naar het zwembad” . En ik roep dan, terwijl ik enigszins gestoord opkijk van mijn boek: “OK, veel plezier!” . Ik draai me nog eens om in mijn hangmat en denk dan terug aan vroeger. De tijd dat ik op dat moment mijn boek moest wegleggen, bikini’s moest aandoen, kinderlijfjes moest insmeren, bandjes moest opblazen, zelf een bikini moest aandoen, mee moest lopen naar het zwembad en in het ergste geval ook nog mee het bad in moest. Ik huiver, pak mijn boek weer en ga lekker verder met lezen.

Het is die droom die me op de been houdt, de aankomende drie jaar.

Weekendquiz

2009-10-16T13:07:00.000-07:00

Ben ik nou een werkende moeder of een moederende werker?
Mooie vraag om het weekend mee in te gaan.